Zonder pauzeknop op drie procent batterij

Toch begint mijn weekend met een multifunctionele rol als taxichauffeur, logistiek coördinator en real-time masterplanner. Kind en Kleuter hebben een kappersafspraak, gevolgd door een inhaalzwemles omdat het gisteren niet uitkwam door gebrek aan oppas voor Baby. Op de terugweg doen we boodschappen voor het weekend, want morgen hebben we eters over de vloer. Een uitdaging die op zich al tussen topsport en survivaltraining in zit. Vroeger leefde ik naar het weekend toe, nu bikkel ik me erdoorheen.

De week ervoor had ik alles al gegeven: Baby’s doorkomende tandjes met koorts, spuitluiers, slapeloze nachten, mijn eigen maandelijkse hormonale bijdrage én een klant die de offerte van een droomopdracht acht keer aangepast wilde zien. Emotioneel zit ik inmiddels ook in versie acht. Echtgenoot herkent mijn drie procent lichaamsbatterij wanneer ik de auto uitstap en neemt direct het uitladen van de kinderen, boodschappen en zwemspullen van me over terwijl hij me naar bed stuurt. Niet uit luxe, maar uit pure noodzaak.

Halfbevroren gemoedstoestand

Zondagochtend appt de eerste afhaker. Het dure vlees van de slager mik ik de vriezer in. Alsof ik daarmee de gezellige eetplannen waar ik juist zo’n behoefte aan had er ook in gooi. Tweede appje: Misschien kunnen we niet. Al dat gehaast was gisteren dus voor niets. Klassieker. Laatste appje: We zijn er om 16.00 uur en we nemen nog iemand mee!

Ik vis meteen het inmiddels halfbevroren vlees weer uit het vriesvak (net als mijn gemoedstoestand; licht bevroren, maar nog net bruikbaar), terwijl de kinderen vragen of ze bij de buren mogen spelen. Dat mogen ze, heel graag zelfs, dan doe ik boven nog even een snelle schoonmaakronde. Nou ja, een halve. Met drie kinderen is half schoon al ambitieus genoeg. ‘Om vier uur terug!’ roep ik ze na.

Als sneeuw voor de lentezon

En dan gaat de deur open. Mensen. Gelach. Kinderen die verdwijnen in de tuin. Iemand zet muziek aan. De zon valt precies goed op het terras. En ergens tussen de eerste slok prosecco en een gesprek dat nergens over gaat, gebeurt het: het zakt. De haast, de ruis, het moeten. Alsof iemand het volume van de week ineens lager zet.

Misschien is dat het wel. Dat moederschap soms voelt als een aaneenschakeling van kleine crisissen en slecht getimede plannen. Maar dat er ook van die momenten zijn waarop alles vanzelf klopt, zonder dat ik daar iets voor hoef te doen. Zon, lieve mensen, spelende kinderen. En dat we weer lekker buiten kunnen zijn na een lange, donkere en koude winterslaap.

Dan denk ik weer aan die ochtend. Hoe hij tegen me aan lag, alsof er niets veranderd is. Ik zie hem buiten een ‘hut bouwen voor de vogeltjes en eekhoorntjes’ met zijn broertje, nichtje en neefje, lekker in het late lentezonnetje. En ik hoop stiekem dat hij morgen weer bij me komt liggen.

Cultuursnuiven XXL

Op dag één van de corona-uitbraak zit Taiwan al achter slot en grendel, en moet ik accepteren dat een bevalling in Nederland ’m niet meer wordt, wat nu eigenlijk toch ook best wel prima is. Gewoon verwachtingen opzijzetten en meevaren op de uitgebreide versie van cultuursnuiven, als een soort XXL-vakantie. Maar een van de culturele verschillen maakt me – nogal zacht uitgedrukt – erg bang voor de grote dag: ik moet helemaal in m’n uppie de keizersnede ondergaan. Al oogt de geboortekliniek als een vijfsterrenhotel, het decor verandert zodra ik denk aan het moment dat ik helemaal alleen op die koude operatietafel lig. Zonder Echtgenoot bij me wordt mijn buik voor de tweede keer opengesneden en in rap tempo schuift het gevoel van superdeluxe naar dat van een horrorhuis. Gynaecoloog weet dat mijn eerste bevalling van begin tot eind in de soep liep, behalve dat mijn zoon en ik die ramp hebben overleefd, en dat ik daar diepgewortelde trauma’s van meedraag. Dus op zijn kalme Taiwanese manier waagt hij een poging om mij gerust te stellen. ‘Calm down now…’ Terwijl mijn angstniveau iedere seconde harder door het dak schiet, hoe dichter we bij de ok komen.

Scheurende kontzak, standje hyperventilatie

De ruggenprik zit. Nu moet ik eraan geloven. ‘You need to calm down now, Mrs.’ Echtgenoot wordt de ok uitgestuurd, hij moet wachten op de gang. Hij spreekt me nog bemoedigende woorden toe die ik door mijn paniekaanval niet meer versta. Ik wil alleen bij hem zijn en me onder zijn trui verstoppen. Ik hou hem stevig vast zodat hij niet bij me weg kan lopen, maar hij probeert toch van me los te komen terwijl de harde piep die mijn hartritme simuleert op tilt slaat. ‘You really need to leave now.’ Ik trek zo hard aan Echtgenoots kontzak dat-ie bijna uitscheurt en ik kan er niets aan doen maar mijn huil komt vast te zitten in standje hyperventilatie. Met al m’n kracht probeer ik van de operatietafel af te klimmen, maar de ruggenprik doet z’n werk goed en houdt me op m’n plek. Door de waterval aan tranen zie ik met moeite nog net de ok-deur sluiten, wat betekent: hij is weg, nu gaat het echt beginnen, fml. En precies op het moment dat ik écht van onmacht compleet begin door te draaien, bedekt een masker mijn mond en neus en ik hoor weer de warme stem die me al eerder probeerde te kalmeren: ‘Breathe normally…’

Sterrenspringen in de kosmos

De witte waas van paniek wordt donker. Heel donker. Zelfs zó donker, dat ik de sterren kan zien. En… zijn dat planeten? Wow, wat vét, ik kan erop lopen. Voelt wel lekker spongy. Zou ik er ook op kunnen springen? Het lijkt wel een springkussenparadijs midden in een zwart universum met glitters. Ik slinger in slow motion aan planetenringen en vlieg mee op vallende sterren. Hé, wat hoor ik daar? Is er iemand verdrietig? Kan dat hier? Ik ga toch even kijken, volgens mij komt het daarvandaan. Ja… het is echt gehuil… dat is… babygehuil! Besef raakt me als de bliksem: MIJN BABY IS ER!

Even parkeren in het universum deed wonderen. Maar terug op aarde realiseer ik me dat mijn prachtige, gezonde baby boy in mijn armen pas echt pure magie is. Ik heb het tegen alle verwachtingen in weer overleefd. En dat omdat de lachgas me de kosmos liet verkennen als een stonede Alice in Wonderland op een space trip.

‘Voor de volgende bevalling gaan we weer naar Taiwan!’

Vanaf maandag heb ik eindelijk tijd voor mij. Schrijven zonder iemand op schoot, denken zonder onderbreking, zinnen écht afmaken. Negen maanden op, acht maanden af, geldt kennelijk voor m’n ambitie en creativiteit. Ik miste het wel, om bezig te zijn met iets van mij en van mij alleen. Iets wat ík leuk vind, waar ík energie van krijg en wat ík koester. Maar sinds deze week voel ik ineens haast. Een onstilbare honger naar mijn eigen momenten, om van alles mee te doen of juist helemaal niets. Het is té lang geleden dat ik de dag (of een deel daarvan) ononderbroken doorkwam.

Het einde is in zicht, denk ik. Baby is acht maanden oud en gaat, na een eerste week wennen, nu echt naar de opvang. Mijn allerlaatste baby. Echt, de aller-allerlaatste.

Flexibele grenzen, stugge realiteit

De afgelopen maanden verlopen niet zonder slag of stoot. Echtgenoot zit vaker in het buitenland dan thuis, dus ik hou alles draaiende, met wisselend succes. Ik gooi voortdurend duizend ballen in de lucht, alleen zijn het zelden mijn ballen. Meestal die van de kinderen. Soms die van hem.

‘Je moet écht meer tijd voor jezelf inplannen,’ hoor ik vaak als goedbedoeld advies. En die pogingen waag ik, geloof me. Als ik een sportles, een etentje met een vriendin, of ook maar iets wat naar autonomie ruikt voor mezelf plan, komt er iets urgenter tussendoor. Ik zeg af, verplaats, draai om. Letterlijk. Ik beweeg zoals mijn gezin van me vraagt. Flexibel, loyaal en meestal net iets te ver over mijn eigen grens.

Ambities op pauze

Met dit besef komt de energie opzetten als een plotselinge caffeïne-overdosis: onhandig laat, maar onmiskenbaar aanwezig. Ik neem me daadkrachtig voor om morgen een planning te maken voor alle ideeën die in sluimerstand door mijn hoofd zweven. Alleen dit idee al stelt me gerust. Tot de januarisneeuwstorm binnenvalt als een abrupte mededeling: iedereen heeft ijsvrij, jij succes ermee.

Mijn frustratie blijft netjes binnensmonds, alleen hoorbaar voor mijzelf. Blijkbaar schuiven we mijn maandag door naar de ‘onbepaalde toekomst’, de plek waar ook ongebruikte planners en goede voornemens wonen.

IJspret, koude wangen, warme chocolademelk. Iedereen is (toch wel) gelukkig tot en met zondagavond. Ik ga naar bed met het geruststellende gevoel dat morgen eindelijk van mij is. Mijn dag. Mijn laptop, mijn koffie, mijn concentratie.

Snotfestijn en snurksymfonie

Baby wil niet slapen. Snot, speen en een sterke voorkeur voor buikligging is een funeste combinatie voor een goede nachtrust. Of nachtrust überhaupt. Dus daar zit ik dan: rechtop in bed, mijn allerlaatste baby in mijn armen, omdat dat de enige plek is waar ze vrij kan ademen. Me-time lonkt als een fata morgana in de woestijn: elke stap dichterbij lijkt het alleen maar verder weg te duwen. Laptop blijft dicht en plannen geparkeerd.

Baby kijkt me aan alsof ze zegt: ‘Serieus? Jij dacht écht dat maandag van jou was?’ En ik lach terug. Want een chaoskomedie met snotfontijn, een snurksymfonie en het hoofdpersonage dat een glimlach uitperst tussen de huilbuien door, is toch hilarisch?

Diep vanbinnen weet ik: zij heeft mij nu heel hard nodig. Maar ik haar net zo. Ooit ga ik dit missen, al mis ik nu vooral horizontaal liggen.

Ik kroop in bed met een zucht die waarschijnlijk tot in het dorp te horen was. Alles was klaar. Alles onder controle. Nog genoeg tijd over voor het hoogtepunt van m’n dag: een uur lang verloor ik mezelf in het 200 jaar oude Schotse liefdesverhaal tijdens de laatste Outlander-aflevering. Daarna zou ik slapen als een baby. Ironisch, want baby’s slapen helemaal niet. Maar hé, dromen mag.

Fast forward naar 00.00u

‘Whaaaaa!’ Baby’s nachtshow begint stipt op tijd. Ik strompel naar haar kamer als een slecht opgeladen robot, maak een flesje met de precisie van een barista onder dwang en stop het in haar kleine hongerige mondje. Zij tevreden. Ik halfdood, maar vredig. Tot ik weer in bed lig.

01.30u ‘Maaaaaamaaa!’ Kind. ‘Ik kan niet slapen.’

‘Ben je misselijk? Moet je poepen? Heb je buikpijn?’ brom ik. ‘Dan kan ik je ook niet helpen, gewoon ogen dicht en weer proberen te slapen, lieverd.’

Ik voelde me even een soort slaap-goeroe, tot hij antwoordde: ‘Maar het lukt echt niet.’ Tja. Logisch ook. Heeft-ie natuurlijk heus al geprobeerd. Ik draai me om en hoop dat het hem toch lukt.

03.30u ‘Ik kan nog steeds niet slapen!’

Ik heb zin om te roepen: ‘IK OOK NIET!’ Maar ik kies nog net op tijd voor de diplomatieke route: slokje water, knuffel en een halve leugen over hoe schaapjes tellen hem helpen terug in slaap te vallen.

04.45u Ping ping ping! Babyfoonverbinding verloren, zoekt netwerk…

Pardon?! Die babyfoon is mijn enige lijntje met hoop! Ik druk als een bezetene op alle knopjes die het apparaat heeft, even denk ik dat ik er per ongeluk een raketlancering mee start. Maar goed, verbinding hersteld.

05.30u Baby weer. Wriemelen, piepen. Speentje erin, ninja-style, zonder echt wakker te worden. Missie geslaagd. Gauw weer terug naar m’n eigen bed. Vijf minuten rust. Hemels.

06.00u Kleuter zijn voetstappen op de overloop. ‘Mama, ik moet poepen.’

Tuurlijk. Op het enige moment dat mijn brein net besluit even niet te bestaan. Ik strompel naar de badkamer, waar Kleuter trots op de wc zit alsof hij een trofee wint.

06.30u Baby’s flesje. Ik hou haar in mijn armen, kijk naar het eerste ochtendlicht en denk: sommige mensen betalen voor zonsopgangen. Ik zie ze dagelijks en krijg er een gratis setje wallen bij.

06.50u Kind zijn stem, fris en vrolijk: ‘Mogen we naar beneden?’

Ik knijp mijn ogen dicht. ‘Alleen als jullie mama eerst vijf minuten met haar koffie laten.’

Ze juichen. Alsof ik heb toegezegd om zo meteen met z’n allen naar Legoland te gaan.

En daar zit ik dan, op de bank met mijn koffie, omringd door drie kinderen die allemaal iets willen, vragen of knoeien. En ik glimlach. Want ja, ik ben moe. Maar ik heb het weer overleefd. Zonder koffie-infuus. Zonder tranen (oké, één). En met een huis dat nog overeind staat.

Superhelden dragen capes. Moeders dragen pyjama’s met vlekken en ruiken naar melkpoeder.

De week voor Kind zijn zevende verjaardag voelde als een generale repetitie voor een voorstelling die niemand wilde spelen. De Minecraft-traktaties en -uitnodigingen, en de eindeloze discussies over het thema: ‘Nee, we maken er niet “toch wel” een Super Mario-feestje van!’ Ik had lijm aan mijn elleboog, suiker in mijn haar en een to-dolijst die zichzelf vermenigvuldigde als een verkoudheidsvirus op de crèche. Elke avond beloofde ik mezelf dat het morgen rustiger zou worden. Weer een illusie armer.

Terwijl ik de Minecraft-taart inspecteer alsof ik een kwaliteitscontroleur ben (één groen blokje te veel, één bruin te weinig, precies zoals in de game) realiseer ik me dat planning bij kinderfeestjes een mythe is. Echtgenoot ziet een feestje. Ik zie een militaire operatie met te weinig personeel, gebrekkige communicatie en een commandant die ook de catering doet. Toch voel ik ergens onder de chaos een soort weemoed. Alsof ik de enige ben die beseft dat dit ook voorbijgaat. Dat dit, hoe hysterisch ook, het echte leven is.

Dan: een gil. Kleuter ligt op de grond, bloed op zijn voorhoofd, net als ik denk dat het écht niet drukker kan. Ik ren naar hem toe, Baby krijst boven inmiddels op standje luchtalarm en de deurbel gaat: de eerste vriendjes zijn er. Echtgenoot roept van boven dat het ‘vast meevalt’, wat in dit geval betekent: ik hoop dat het vanzelf overgaat en stopt met bloeden. Natuurlijk. Ik druk een nat washandje tegen het hoofd van Kleuter, veeg met de andere hand mijn eigen haar uit mijn ogen en roep: ‘Welkom op het Minecraft-feestje! De vloer is lava en de taart moet op!’